Zachęcamy do zapoznania się z raportem “Lokator czy podopieczny? Analiza uwarunkowań rozwoju mieszkalnictwa wspomaganego w Polsce jako realizacji Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami”.
Raport powstał w ramach projektu „Lokator czy podopieczny? Analiza uwarunkowań rozwoju mieszkalnictwa wspomaganego
w Polsce jako realizacji Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami”.
Projekt był realizowany w okresie od 1 września 2025 roku do 31 sierpnia 2026 roku przez Szkołę Główną Handlową w Warszawie i Polskie Forum Osób z Niepełnosprawnościami, i dofinansowany ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Autorzy raportu:
- Magdalena Kocejko,
- Krzysztof Kurowski,
- Paweł Kubicki,
- Zbigniew Głąb,
- Tomasz Przybysz-Przybyszewski,
- Błażej Borawski
Jaki był cel projektu?
Głównym celem projektu było rozpoznanie, w jakim stopniu obecne w Polsce formy mieszkalnictwa wspomaganego umożliwiają osobom z niepełnosprawnościami prowadzenie niezależnego życia (zgodnie z art. 19 Konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami).
Badacze szukali odpowiedzi na pytanie, czy osoba korzystająca z mieszkania funkcjonuje w nim jako podmiot decydujący o swojej codzienności (lokator), czy jako odbiorca opieki zdominowany przez instytucję (podopieczny).
Jakie podstawowe wnioski płyną z badania?
Z badania płyną cztery podstawowe wnioski:
- Konieczna jest zmiana paradygmatu/filozofii działania, by to człowiek i jego potrzeby były w centrum, a nacisk położony był na szerokie i dostępne lokalnie usługi wspierające.
- Priorytetem w obszarze dostępności powinna być adaptacja obecnych mieszkań.
- Mieszkalnictwo wspomagane (wymagające przeprowadzki) w pierwszej kolejności powinno być kierowane do osób ze znaczną potrzebą wsparcia.
- Konieczne jest odejście od „pakietowego” wsparcia i powiązania mieszkania z ustalonym odgórnie konkretnym typem wsparcia.
Zapraszamy także do lektury „Wytycznych do rozwoju form mieszkalnictwa ze wsparciem, zgodnych z Konwencją ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami”.
